เจจุงวอน ตำนานแพทย์แห่งโชซอน ตอนที่ 34

ทหารญี่ปุ่นมาจับตัวล่ามยู สร้างความตกอกตกใจให้กับซ๊อกรันและฮวางจองเป็นอย่างมาก

“พ่อคะ นี่มันเรื่องอะไรคะ?”

“พ่อไม่รู้ พ่อ ก็ไม่แน่ใจว่าเรื่องอะไร?” ล่ามยูกล่าวอย่างเป็นตื่นตระหนก

“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่” ซ๊อกรันหันไปถามทหาร

“ข้อหาบงการการลอบฆ่าผู้ลงนามสนธิสัญญา ระหว่างโชซอนกับญี่ปุ่น”

“ลอบฆ่า?” ซ๊อกรันใจหายกับข้อหาหนัก

“ถูกต้อง ลอบฆ่า”

“เจ้ามีหลักฐานอะไร?” ฮวางจองถามขึ้น

“หลักฐานเหรอ ต้องไปถามรัฐบาลรักษาการเพราะว่าข้าเป็นทหารแค่…ทำตามคำสั่งแค่นั้นไปได้” ทหารนำตัวล่ามยูไป ซ๊อกรันถึงกับน้ำตาคลอ “ท่านพ่อ”

“พวกเจ้าจะถูกสวรรค์ลงโทษ” ฮวางจองเจ็บใจ

“ไหนลองร้องแหกปากอีกทีสิ” ทหารเยาะเย้ย

“มายึดครองประเทศคนอื่นก็เกินพอแล้ว ยังมารังแกประชาชนจะไม่ถูกลงโทษได้ยังไง พวกเจ้าเป็นใครกัน ถึงได้เหิมเกริมมารังแกประชาชนในประเทศคนอื่นเค้าอย่างงี้” ฮวางจองหมดความอดทน ระเบิดออกมา

“แพทย์ฮวาง” ซ๊อกรันตกอกตกใจกับอารมณ์ที่พุ่งพล่านของฮวางจอง

“ย๊ากกก” ทหารเข้ารังควานฮวางจองที่เผ่านาขวาง “ฮะ ๆ ๆ อ๊า เจ้าเป็น…หมอส่วนตัวของพระราชาสินะ พวกเจ้าระวังตัวไว้ให้ดี อย่ามาแส่กับธุระของพวกข้าอีก ไม่มีประโยชน์หรอก ไปได้”ทหารนำจับกุมล่ามยูไป ซ๊อกรันได้แต่ร้องไห้ ไม่รู้จะช่วยพ่ออย่างไร “ท่านพ่อคะ”

“ใต้เท้ายู ข้าต้องช่วยท่านออกมาให้ได้ ข้าต้องช่วยให้ได้”

“เจ้ากลับไปอยู่เป็นเพื่อให้นแม่ รีบกลับไปเร็วเข้า แพทย์ฮวาง ช่วยไปบอกข่าว เพื่อให้น ๆ ของข้าด้วยนะ” ล่ามยูตะโกนบอกบุตรสาว

“ท่านพ่อคะ ๆ ๆ ๆ ฮือ…”

ซ๊อกรันนำเรื่องที่ล่ามยูถูกญี่ปุ่นจับตัวไปข้อหาบงการการลอบฆ่าผู้ลงนามในสัญญาระหว่างโชซอนและญี่ปุ่นมาบอกแม่ แม่ซ๊อกรันถึงกับเป็นลม

“ท่านแม่ คราวนี้มันเป็นคราวเคราะห์อะไรกันละเนี่ย พวกมันว่าพ่อของเจ้าทำผิดอะไร โอ๊ย ไอ้เจ้าพวกบ้า ทำไมพวกมันถึงต้องมาจับพ่อของเจ้าไปด้วยห๊ะ? โธ่เอ๊ย ท่านพี่คะ โอ๊ย พูดอะไรบ้างสิ แพทย์ฮวาง เจ้าก็พูดอะไรบ้างสิ?”

“ท่านป้าครับ ตอนนี้ท่านใจเย็นก่อน ข้าจะหาวิธีไปสืบมาให้ได้” ฮวางจองรีบปลอบใจ

“ไปสืบเหรอ เค้าถูกจับไปแล้วยังจะสืบอะไรอีก โอ๊ย จะทำยังไง พวกเค้าต้องไม่ปล่อยท่านพี่ไว้แน่ โอ๊ย…” แม่ซ๊อกรันร้องห่มร้องไห้

“ไม่ว่าต้องใช้วิธีอะไร ข้าต้องหาทางช่วยใต้เท้าให้ได้” ฮวางจองให้สัญญา

“ใช่ค่ะท่านแม่ เราต้องทำให้ได้”

“โธ่เอ๊ย ท่านพี่คะ โธ่” แม่ซ๊อกรันยังคร่ำครวญ

“แพทย์ยู ข้าคงต้องรีบไปบอกข่าวนี้กับ เพื่อให้นใต้เท้ายูก่อน”

“เพื่อให้นของท่านพ่อ เป็นใครเหรอ?” ซ๊อกรันเอ่ยขึ้นอย่างแปลกใจ

“ขอโทษด้วยครับ ไว้ข้าจะบอกท่านทีหลัง ก่อนอื่นแพทย์ยูต้องช่วยดูแลท่านป้าให้ดี ข้าต้องไปก่อนนะ” ฮวางจองบอกก่อนจะรีบไป

“แพทย์ฮวาง ท่านจะไปหาใครเหรอคะ แล้วเพื่อให้นของท่านพ่อ…เป็นใครเหรอ?” ซ๊อกรันตามมาถามเพราะคาใจกับคำพูดที่เป็นปริศนาของ ฮวางจอง

“คือว่า…” ฮวางจองอ้ำอึ้ง

“เมื่อหลายวันก่อนหน้านี้ พ่อข้าได้ซื้อปืนเผ่านา ท่านพ่อไปร่วมกับกลุ่มของมือฆ่า…ใช่รึเปล่าคะ? แพทย์ฮวาง” ซ๊อกรันจ้องหน้า คาดคั้น

ฮวางจองอึ้งไป ก่อนจะยอมรับ “เป็นความจริงครับ แล้วคนที่ส่งไปเป็นนักฆ่าในคราวนี้ ก็เป็นคนที่แพทย์ยูรู้จักด้วย”

ซ๊อกรันตาโต “เป็นใครเหรอ”

“จองโพโกไงครับ เพราะแบบงี้คราวก่อนจึงต้องให้รักษาตัวในเจจุงวอนลับ ๆ”

“ถ้างั้น จะช่วยท่านพ่อออกมาคงไม่ใช่เรื่องง่ายแน่”

“แพทย์ยู เอาเป็นว่าอะไรที่เป็นหลักฐาน เราจำเป็นจะต้องทำลายทิ้งให้หมด ตอนนี้ข้าจะลองไปสืบเรื่องทางจองโพโกดูก่อน ท่านอย่าให้เหลือเอกสารอยู่ในบ้านเด็ดขาด เข้าใจรึเปล่าครับ?”

“ค่ะ ท่านระวังตัวด้วยนะคะ” ซ๊อกรันจับมือฮวางจองมากุมไว้อย่างเป็นห่วง

“ครับ”

ขณะที่โพโกกำลังฝึกกองกำลังอยู่นั้น ฮวางจองก็มาส่งข่าวเรื่องล่ามยู

“หัวหน้าถูกจับตัวไปเหรอครับ?” โพโกสะดุ้งมาก

“ครับ”

“ใกล้จะถึงวันลงมือ แต่ดันเกิดเหตุแบบงี้ได้” โพโกครุ่นคิด

“การอยู่ที่นี่ต่อ คงจะอันตรายจนเกินไป” ฮวางจองประเมินสภาวะ

“พวกข้าคงต้องย้ายกำลังไปจากที่นี่ก่อน” โพโกบอก ตรงเวลาเดียวกับมีเสียงโวยวายว่ามีผู้บุกรุกเผ่านาในสถานที่ตั้งกองกำลัง

ทหารญี่ปุ่นส่งคนเผ่านาเพื่อให้ฆ่าโพโก โพโกพยายามต่อสู้เพื่อให้รักษาชีวิตตนเองไว้ แต่ด้วยกำลังที่มีมากกว่า โพโกเสียทีถูกทหารญี่ปุ่นรังแกจนได้

“จองโพโก อึ้ย ๆ ท่านยังไหวรึเปล่า?”

“โอย…แค่ก ๆ ๆ แฮ่ก ๆ ถึงแพทย์   ฮวางจะเป็นหมอเก่งขนาดไหน คราวนี้ก็ช่วยข้าไม่ได้แค่ก ๆ ๆ” โพโกเจ็บหนัก เหมือนจะรู้ชะตากรรมตัวเอง

“อย่าพึ่งพูดอะไร ข้าต้องช่วยให้ได้ ข้าจะช่วยท่านให้ได้”

“ข้าต้องขอบคุณในความห่วงใย แต่ข้าเสียใจ ทัพคนรักชาติยังไม่ทันได้มี…แค่ก… โอกาสสู้กับญี่ปุ่น ข้าก็ต้องมาตายซะก่อน แต่ยังมีโอกาสได้ชดใช้หนี้ให้คุณก่อนตายก็ยังดี” โพโกพยายามพูด แต่น้ำเสียงแผ่วลงทุกที

“หมายความว่ายังไง ท่านติดหนี้อะไรข้าเหรอ?” ฮวางจองรีบถามขึ้น

“ฮะ ๆ ๆ สมกับเป็นท่านจริง ๆ สหาย ฮวาง โอย…ช่วยหยิบไอ้นี่ออกมาให้ที ช่วยเอา ไปมอบให้ใต้เท้ายูด้วย” โพโกยื่นของบางสิ่งให้ฮวางจอง “แพทย์ฮวาง ทัพคนรักชาติทั่วประเทศ จะร่วมกอบกู้ชาติด้วยกัน นี่เป็นรายชื่อของผู้นำกลุ่มที่อยู่ในแต่ละท้องที่ ข้าฝากท่านช่วยเอาไปให้กับแม่ทัพฮอวีด้วยนะ”

“แม่ทัพฮอวีเหรอ”

“ท่านต้องเอาไปส่งให้เองถึงมือเค้า เข้าใจมั้ย” โพโกย้ำ

“ข้าจะไปส่งให้ถึงมือ”

“ไปหาใต้เท้าให้เจอนะ”

“ข้าจะไปหาเค้าเอง” ฮวางจองรับปาก

“เฮ้อ ๆ ๆ หนาวมาก ข้าอยากเห็นฤดูใบไม้ผลิจัง” โพโกเริ่มเพ้อ

“ไปเถอะ ไปอย่างสงบ” ฮวางจองเห็นอาการของโพโกรวมทั้งรู้ว่าไม่รอด ไม่นานโพโกก็จากไปอย่างสงบ

หลังจากได้วัคซีนโรคพิษสุนัขบ้ามา โดยังก็เริ่มผลิตวัคซีน

“เชื้อโรคพิษสุนัขบ้าร้ายแรงเกินไป จึงไม่สามารถฉีดเข้าตัวคนได้โดยตรง จึงต้องใช้วิธีฉีดให้กระต่ายในปริมาณน้อย แล้วทิ้งไว้หนึ่งวัน จากนั้นค่อยดูดไขกระดูกสันหลังกระต่ายออกมา ทุก ๆ วันจะถูกฉีดให้กับกระต่ายไม่ซ้ำตัว แล้วดูดไขกระดูกมาเก็บไว้แบบงี้ครับ”

“เก็บรักษาแบบงี้ ก็สามารถใช้ได้แล้ว เหรอ?” เอวิสันถาม

“แค่นี้ก็พอครับ”

“แล้วต้องทิ้งไว้นานเท่าไหร่ ถึงจะเอาไปฉีดได้”

“ต้อง 21 วันค่ะ หลังจาก 21 วันถึงจะไม่มีผลข้างเคียงค่ะ” นาโอโกะบอก

“ครับ ดังนั้นการทำวัคซีนจำเป็นต้องทำทุกวันโดยไม่หยุด” โดยังพูดเสริม

“และเราต้องใช้กระต่ายตัวใหม่ทุกวัน”

“อย่างงี้ผมพอจะเข้าใจแล้ว” เอวิสันยิ้มออกมา

มองชงเดินเผ่านาบอก “เอ่อ แพทย์เบ๊กครับ รีบออกไปดูข้างนอกเถอะ มีคนจากโรงพยาบาลฮันซองมา”

โดยังตกอกตกใจ เป็นห่วงนาโอโกะมาก “หะ นาโอโกะ คุณรออยู่ที่นี่ก่อนนะ” พูดจบโดยังก็รีบออกไป

โดยังออกมาก็พบกับคิมโทนซึ่งรออยู่ “แพทย์เบ๊ก ท่านอยู่ที่นี่เองเหรอ?”

“มีเรื่องอะไรหา?”

“ผมมาหาคุณหนูนาโอโกะ” คิมโทนบอก

โดยังมองอย่างไม่ไว้วางใจ “หึ นาโอโกะไม่มีทางยอมไปกับเจ้าหรอก เจ้ากลับไปซะเถอะ”

“ผมต้องการพบคุณหนูนาโอโกะ ผมต้องถามคุณหนูด้วยตัวเอง”

“ถ้าไม่ให้ล่ะ” โดยังหรี่ตาถามลองเชิง

“ฮะ ๆ ๆ จริงเหรอ คุณคิดจะลักพาตัวบุตรสาวรัฐมนตรีของญี่ปุ่นใช่มั้ย?” คิมโทนกล่าวอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า

“ลักพาตัว?”

“ถ้าไม่ยอมส่งตัวคุณหนูนาโอโกะ ผมจะฟ้องรัฐบาลรักษาการ เพื่อให้ให้เผ่านาจัดการกับเรื่องนี้เอง” คิมโทนขู่

“แต่ที่นี่เป็นเขตเช่าของอเมริกา” โดยังบอก

“นั่นแหละใจความสำคัญของผม เพราะทางสถานทูตคงจำเป็นที่จะต้องเอาเรื่องนี้ไปกราบทูลพระราชาโชซอนว่าท่านลักพาตัวคุณ คราวนี้รับรองสนุกแน่”

นาโอโกะซึ่งฟังอยู่ ไม่อยากให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะตนเอง จึงปรากฏตัวออกมา “พอใช้ได้แล้ว ฉันจะไปกับคุณเอง”